Pomoc

 

Rozpoczęcie kursu

22 marca 2018

Zapraszamy!

 

 

Historia ratownictwa wodnego na świecie

Pierwsze wzmianki w piśmiennictwie o ratowaniu tonących znajdujemy w Biblii w czternastej Księdze Królewskiej a w trzeciej opis - jak prorok ELIASZ ratuje dziecko wdowy w Sarepcie koło Sydonu metodą "usta-usta" zwana wówczas sposobem Eliasza (ok. 586r. p.n.e.);

  • rozdział IV drugiej Księgi Królewskiej podaje opis ożywienia pozornie martwego dziecka szunnamickiego dokonanego przez proroka Elizeusza;
  • zdaniem starożytnych Rzymian - kulturalny człowiek to ten który: "umie czytać, pisać i pływać" - toteż w Rzymie zorganizowano pierwsze nauczanie pływania, jako jednego ze środków prawidłowego rozwoju fizycznego;
  • w Starożytnej Grecji w II wieku p.n.e. Asklepiades zalecał przecięcie tchawicy, jako zabiegu operacyjnego zwanego Tracheotomią;
  • W Grecji dokonano pierwszych zapisów dotyczących użycia nurków do celów wojennych;
  • w XIV wieku chirurg Guy De Chaulac zastosował pierwszy w historii opis udrożnienia górnych dróg oddechowych poprzez wprowadzenie specjalnej rurki do tchawicy;
  • w 1767r. powstało w Amsterdamie "TOWARZYSTWO RATOWANIA LUDZI UTOPIONYCH"; podobne organizacje:
    - w 1767r. - Hamburskie Zakłady Ratownictwa, 
    - w 1772r. - Francja (w Lille) - założyciel Raymond Pitet,
    - Austria (Wiedeń), Włochy (Wenecja), Dania (Kopenhaga), 
    - w 1773r. - Francja (w Paryżu), 
    - w 1774r. - Anglia (w Londynie),
  • pierwsze podręczniki dotyczące zagadnień ratownictwa powstały: 1773r. - Jonson, 1788r. - Kite, 1792r. - Curry (podręczniki te zalecały metody: "usta-nos" oraz stosowanie różnych masek, rurek i miechów oddechowych);
  • w 1799r. Guts-Muths wydaje książkę pt. "Gimnastyka dla młodzieży", w której wiele miejsca poświęca się ratownictwu wodnemu (m.in. "cóż pomoże bieganie po brzegu ze sprzętem ratunkowym, gdy w nas samych nie znajdujemy środków ratunkowych.");
  • w 1878r. Instytut Ratownictwa Śródziemnomorskiego (na wzór Międzynarodowego Czerwonego Krzyża) zorganizował w Marsylii pierwszy międzynarodowy zjazd przedstawicieli krajowych towarzystw ratowania tonących (z inicjatywy Francuskiego Towarzystwa Ratunkowego);
  • 10 czerwca 1908 roku odbył się w Berlinie pierwszy międzynarodowy kongres ratownictwa, któremu przewodniczył prof. dr Fryderyk Esmarck.
  • na następnym kongresie zorganizowanym przez Francuską Federację Ratownictwa w Saint Quen w 1910 roku powołano Międzynarodową Federację Ratownictwa (nazwa uległa zmianie: w 1952 roku na Międzynarodową Federację Ratownictwa, Niesienie Pomocy i Sportów Użytkowych, w 1963 roku na Międzynarodową Federację Ratownictwa i Sportów Użytkowych, od 1983r. na Międzynarodową Federację Ratownictwa Wodnego w skrócie FIS),
  • siedzibą było państwo, z którego był wybrany prezydent,
  • w USA zagadnieniem ratownictwa wodnego zajęto się dopiero w 1914 roku, kiedy to Amerykański Czerwony Krzyż włączył do swojego programu także ratowanie tonących (niezależnie od Amerykańskiego Czerwonego Krzyża działało również Amerykańskie Stowarzyszenie Ratowania Życia - SLSAA);

Ewolucja metod ożywiania:
  • metoda chłostania - polegała na zadawaniu bólu przez chłostanie pokrzywami (później zastąpiono mokrymi ręcznikami lub rękami); stosowano ją w przypadkach zemdlenia;
  • metoda ogrzewania brzucha - bardzo przydatna w przypadkach wyciągnięcia ofiary z wody (przywracanie "ciepłoty ciała i życia"); stosowano ją także przy nadmiernym oziębieniu ciała, zamarznięciu, wyciągnięciu spod lodu; polega na przykładaniu na brzuch poszkodowanej osoby gorącego popiołu, gorącego suszonego zwierzęcego nawozu i gorącej wody;
  • w 1530 roku Paracelsus po raz pierwszy wprowadził dmuchawy i miechy, które miały zastąpić metodę "usta-usta" (sposób ten nazwano metodą Bellowa i był stosowany w Europie przez 300 lat);
  • w 1711 roku wprowadzono w Ameryce Północnej (wśród Indian) tzw. "Odkadzanie" lub "Odymianie"; sposób ten polegał na wdmuchiwaniu dymu do pęcherza zwierzęcego, a następnie do odbytnicy ratowanego;
  • metoda ta została wprowadzona w Anglii w 1667 roku pod nazwą: "holenderskiego odymiania";
  • w 1770 roku zastosowano po raz pierwszy metodę inwersyjną (odwróconą) polegającą na zawieszeniu osoby ratowanej za nogi na lince; pociągnięcie w górę powodowało wdech i wylewanie wody z przewodu pokarmowego, opuszczenie - wdech;
  • w 1773 roku powstała nowa metoda zwana "Beczką"; osobę ratowaną układano przodem na beczce i ujmując ją za nogi przetaczano do przodu i do tyłu (przetoczenie do przodu - wdech, do tyłu - wydech); sposób ten jest jeszcze do dzisiaj stosowany przez marynarzy, żeglarzy oraz przez ludność wiejską w Ameryce Południowej;
  • w 1775 roku powrócono (podjęto próby) do metody "usta-usta", stosowanie jej na ziemiach polskich zajętych przez Prusy zalecał - Fryderyk III w swoim "Edykcie";
  • w 1783 roku lekarz nadworny króla Stanisława Augusta - Franciszek Kurcysz ogłosił stosowanie metody "Usta-usta" (w swej książce: "O ratowaniu w przypadkach nagłych");
  • w 1803 roku zaczęto rozpowszechniać metodę "rosyjską", która polegała na zakopywaniu w ziemi osób pozbawionych przytomności w pozycji leżącej;
  • w 1812 roku w Europie wprowadzono przewieszanie osoby ratowanej przez grzbiet koński w pozycji na brzuchu (bieg koński powodował ruchy klatki piersiowej; (wdech i wydech) oraz wylewanie wody);
  • w 1831 roku układano ratowanego w pozycji na grzbiecie (metoda Datrymała); długim kawałkiem płótna owinięto ratowanego wokół jego klatki piersiowej; następnie pociągano za końce płótna przez dwóch ratujących powodując wydech (po zwolnieniu wciągnięcia: wdech);
  • w 1856 roku powstała metoda: Marshall-Halla; była pierwszą próbą ożywiania przez zmianę pozycji ratowanego z ułożenia na piersiach (ucisk na klatkę piersiową - wdech) do ułożenia na boku (moment obrócenia: wdech);
  • w 1861 roku wprowadzona została metoda Silvester'a, która polegała na uciskaniu ramionami ratowanego jego klatki piersiowej (wydech) i przenoszeniu ich następnie bokiem nad głową (wdech) przy stałym ułożeniu ciała na grzbiecie; metoda ta jest używana jeszcze do dzisiaj w niektórych przypadkach;
  • w 1886 roku metoda J.B.Francisa, polegała na unoszeniu ofiary na żerdzi i spowodowanie nadwyprostu jej ciała (wywołanie wydechu) natomiast obniżenie ciała powodowało wdech;
  • następną metodą, która przetrwała do dzisiaj w wielu jeszcze krajach jest metoda Schafera (1903r.), w której osobę ratowaną układano w położeniu na piersiach (uciskanie oburącz żeber - wydech, zwolnienie ucisku - wdech);
  • w 1916 roku została wprowadzona metoda Acklena; specjalne miechy zakładane były ratowanej osobie ułożonej na grzbiecie na dolną część klatki piersiowej i górną część brzucha; pociągniecie urządzenia (miecha) w górę wywoływało "próżnię zasycającą mięśnie" - wdech, opuszczenie miecha - wydech;
  • w 1926r. Eisenmenger dał początek tzw. "sztucznym przeponom" napędzanym elektrycznie: urządzenie to wywoływało na zmianę ucisk (wydech) i zwolnienie (wdech);
  • lata pięćdziesiąte to znowu nawrót do najstarszej metody "USTA-USTA" (i jej odmian), która opisana jest w podręcznikach z reanimacji i szczegółowo omawiana przy tematach dotyczących zagadnień medycznych. O


pracowali: Dariusz Skalski, Ginter Manuszewski  

UWAGA!

Składki WOPR

pn i czw 17.00-20.00

w Biurze MAL WOPR